Mijn heden is mijn verleden, mijn verleden is mijn heden. Dit is mijn thuis, toch voel ik me hier nooit echt thuis.
Het verweerschrift waarmee Augustus Kroos zijn baan als leraar kan redden, dijt uit tot een soort testament. Het is het verhaal van een ontwortelde vondeling, altijd op zoek naar zijn herkomst. Hij getuigt van zijn jeugd, gevormd in tehuizen en pleeggezinnen in de jaren zestig en zeventig.
Het is de poging van een man om zijn worsteling met de liefde te begrijpen en daarin begrepen te worden.
Tot Tara opduikt en verleden, heden en toekomst op een ontwrichtende manier samenkomen.
'Stijlvast en lenig associërend voert Alfred Birney een innerlijke monoloog in zijn semiautobiografische roman In de wacht. Zijn proza is als een ritmische dans.' - Elsevier Weekblad over In de wacht
'Alfred Birney bedrijft een vermakelijk soort verbaal lummelen.' - de Volkskrant ∗∗∗∗ over Niemand bleef
